Αγία Μαρίνα Στον Βράχο

10 Οκτ 2017     Τελευταία ενημέρωση Οκτώβριος 2017 
Savvas Hiker



     Η Αγία Μαρίνα στον βράχο είναι ένα κόσμημα στην περιοχή, που δένει καταπληκτικά με το ευρύτερο τοπίο. Με φαντασμαγορικό τρόπο θα μπορούσα να πω.

    Όταν μαθεύτηκε ότι θα εξορμήσουμε με σκοπό την κυκλική της Αγίας Μαρίνας, βασική περιήγηση στο Βούντημα, φίλοι και γνωστοί άρχισαν τις παραγγελίες, όπως κάποιος πάει ταξίδι και του λένε να φέρει διάφορα, άλλος γκατζετάκια άλλη καλλυντικά και πάει λέγοντας.
    Εδώ οι "παραγγελίες" είχαν να κάνουν με διάφορα σημεία της διαδρομής. Άλλος ήθελε μια φωτο από κάτι συγκεκριμένο την οποία δεν είχε, άλλος να δούμε και εμείς κάτι περίεργο που είχε δει στη διαδρομή παλιότερα, και άλλα.

    Με την Αγία Μαρίνα, και την ευρύτερη περιοχή στο Βούντημα, η σχέση μου από παλιά ήταν η τυπική που έχουμε οι περισσότεροι, δηλαδή με τις διασχίσεις που περιλαμβάνουν κάποια σημεία της περιοχής, τις γνωστές τρείς, από Μαυρόρεμα, ή από Μπόρσι όταν ο προορισμός επιβάλλει το πέρασμα προς Βούντημα, ή από Λημικό.

    Για αυτό με την γνώση σαν περαστικός είχα απορία γιατί δεν είναι τόσο σύνηθες το να πάει κάποιος στην περιοχή αποκλειστικά για διαδρομές σε αυτήν, πχ με οδική προσέγγιση από Αυλώνα. Και τελικά η απορία μου λύθηκε. Το να πας αποκλειστικά με σκοπό την υπέροχη και από κάθε άποψη μυστηριώδη αυτή περιοχή, με αυτοκίνητο ενέχει διάφορες δυσκολίες, σχετικές με την εποχή, την κατάσταση στα δρομολόγια, τις οδικές προσβάσεις από την Αθήνα, κλπ κλπ.






    Αν κάποιος δεί την περιοχή με το σκεπτικό κάποιων ακόμη διαδρομών στην Πάρνηθα, με σκοπό να τις εκτελεί συστηματικά, τα θέματα είναι τα εξής:
      - Από Αθήνα χρειάζονται 6,5 ευρώ διόδια για το πήγαινε-έλα, χώρια τα υπόλοιπα, απλά για να πας μια διαδρομή στην Πάρνηθα "εδώ δίπλα". Το δε ταξίδι χωρίς διόδια, δηλαδή από την έξοδο για Αγ.Στέφανο μέσω της Παλιάς Εθνικής Οδού (ΠΕΟ) μέχρι Αυλώνα, είναι λίγο ιστορία. Άρα για συστηματικές διαδρομές περιορίζεσαι ως συνήθως στην υπόλοιπη Πάρνηθα, συν τις κλασικές διασχίσεις.
      - Η συνολική οδήγηση μέχρι το Βούντημα είναι μια μικρή περιπέτεια όταν την κάνεις πρώτη φορά, άρα η υπόλοιπη Πάρνηθα φαντάζει πολύ πιο άνετη οδηγικά, και πολύ πιο κοντινή.
      - Ο ίδιος ο Αυλώνας έχει δύσκολο ρυμοτομικό σχέδιο, για διέλευση προς το βουνό με αυτοκίνητο την πρώτη φορά (τις επόμενες μαθαίνεις τα σωστά στενά και πας μια χαρά), κάτι που δεν είχα αξιολογήσει κατεβαίνοντας πεζός από διασχίσεις.
      - Αν από την άλλη πας σιδηροδρομικώς είναι μια μικρή ταλαιπωρία το πήγαινε-έλα, αλλά το κυριώτερο είναι ότι έχεις ακόμη να ανέβεις πεζοπορικώς μέχρι το Βούντημα και μετά να επιστρέψεις. Ένα άδοξο ανέβα-κατέβα συνολικά 6-8χλμ, στη μικρότερη περίπτωση, απλά για να φτάσεις στην αρχή μιας διαδρομής.
      - Το δίκτυο χωματόδρομων πάνω από τον Αυλώνα, μπαίνοντας στο ερημικό Βούντημα με αυτοκίνητο, έχει διάφορες εποχικές δυσκολίες, και εύχεσαι να μην χρειαστείς κάποια οδική βοήθεια εκεί πάνω πχ με λάσπες ή από κάποια βλάβη. Συν οτι ένα κομμάτι του δικτύου, αυτό από την πλευρά της Μονής Στουδίου μετά τη μονή, έχει επίσης συντηρούμενους χωματόδρομους αλλά με διάφορα προβλήματα στην επιφάνεια για απλά ΙΧ.




    Αυτές οι αιτίες, βέβαια, ίσως να έχουν και ένα μεγάλο καλό (λέω "ίσως" γιατί μπορεί να οφείλεται περισσότερο στο καθεστώς προστασίας της περιοχής), κρατάνε το Βούντημα σε μια καλή φυσική κατάσταση. Όπως στις χαραδρώσεις βόρεια της Αγίας Μαρίνας και στο Μαυρόρεμα όπου μπορείς να κάτσεις ήσυχα σε ένα σημείο και να ακούς συνεχώς διάφορους ήχους από τα ζώα τριγύρω. Τσιρίγματα αλεπούδων, ελάφια να σκαλίζουν τα δέντρα, αγριόχοιρους να γρυλίζουν στα μικρά τους, μικρά αγριοκάτσικα που βελάζουν, χελώνες που θροΐζουν τα χόρτα για να σε δουν καλύτερα.




    Έτσι λοιπόν, κατάλαβα και γιατί ήταν από ετών θέμα η ανεύρεση της συνέχειας του μονοπατιού (η πιο σημαντική από τις "παραγγελίες") διαβαίνοντας το βαθύσκιωτο Μαυρόρεμα στο κομμάτι της διαδρομής μεταξύ Προφήτη Ηλία και Αγίας Μαρίνας, όπου αλλιώς οι διερχόμενοι ανάλογα το σημείο εισόδου αναγκάζονται να κάνουν από 50 έως 300μ στην κοίτη με οποιεσδήποτε συνθήκες. Γιατί ο διερχόμενος δεν έχει πολύ χρόνο να ψάξει την κανονική διάβαση που βλέπει στον χάρτη, ούτε περνά συχνά από εκεί, και αν κάποτε τη βρεί, συνήθως δεν θα έχει έστω πρόχειρα υλικά μαζί του για σημάδεμα, έτσι δεν πατιέται και από τους επόμενους ώστε να συντηρείται. Για αυτό, το σημείο του μονοπατιού στη βόρεια όχθη της διάβασης, αρκετά χρόνια τώρα, ενώ φαίνεται στους πεζοπορικούς χάρτες, έχει αναχθεί σε μικρό αίνιγμα. Ταυτόχρονα εμπλουτισμένο με παλιότερες ιστορίες και αναφορές για το σημείο.
    Πχ μερικά μέτρα δυτικότερα από την διάβαση, ας πούμε, υπάρχουν και στις δύο όχθες κάποια ίχνη τσιμεντώσεων σε πέτρες, μερικές πέτρες μάλιστα είναι και περίεργου σχήματος, όπου η ιστορία θέλει να υπήρχε γεφύρι, κάποτε. Πληθαίνοντας έτσι το μυστήριο αφού το σημείο είναι παράδοξο για κάτι τέτοιο, ακόμη και αν σκεφθούμε ότι όλη αυτή η πλευρά της Πάρνηθας μέχρι απέναντι στο Μπόρσι, και πιο πέρα στο Κλημέντι, και εν τέλει όλος αυτός ο άξονας Βορρά-Νότου μέχρι το φρούριο της Φυλής, είχε από τα αρχαία χρόνια διάφορους γεωργικούς ή κτηνοτροφικούς συνοικισμούς. Επίσης εκεί, στη νότια όχθη της διάβασης, σε ένα κάπως μυστήριο σημείο δίπλα στο μονοπάτι υπάρχει και μια στρογγυλή στέρεη τρύπα στο χώμα, με διάμετρο και βάθος όσο ένα πηγάδι, που φημολογείται ότι ανοίχτηκε από "κάποιους που έψαχναν λίρες" ή οτιδήποτε, αλλά τρέχα γύρευε τι ακριβώς είναι.




    Τη βρήκαμε τη συνέχεια της χαμένης πεζοπορικής διάβασης τελικά, στη βόρεια όχθη του περάσματος, που ήταν το ζητούμενο, και προσθέσαμε μερικά στα ξεθωριασμένα και αθέατα πλέον κορδελάκια των παλιών οδοιπόρων, αλλά θέλει δουλειά για να έχει το πέρασμα κάποια ασφαλή αναγνώριση στο κομμάτι μέχρι και πίσω από την βραχώδη ραχούλα όπου το μονοπάτι συναντά το δρόμο του Προφήτη Ηλία. Για να φανεί το πέρασμα του ρέματος χρειάζονται ψηλά για κατάδειξη γύρω στα 20μ πλεκτό πολυεστερικό σχοινί Νο5 ή Νο6 -ή Νο8 για χρήση σαν λαβή διέλευσης- γύρω στα 5μ κόκκινη πολυεστερική κορδέλα για κορδελάκια που χρειάζονται στον θαμνότοπο μέχρι τη συνάντηση του δρόμου από Προφήτη Ηλία, όπως και γύρω στα 6-8 τενεκάκια με ισάριθμες πρόκες, σφυρί, κόκκινο σπρέι, και πτυσσόμενο πριόνι για διευθέτηση των μεγάλων κλαδιών που έχουν πέσει στο μονοπάτι της διάβασης.
    Τα σχετικά με τη διάβαση, συν ένα μεγαλούτσικο διάλειμμα σε σημείο πανοραμικής θέας προς την Αγία Μαρίνα, μας καθυστέρησαν και τα "πληρώσαμε" μετά γιατί μας έπιασε η νύχτα. Όπου στο σκοτάδι είχαμε και μια ευτράπελη φάση από ένα αρσενικό ελάφι -μας πέρασε για ελαφίνες ή άλλα ελάφια, θα γράψω σχετικά σε άλλη ανάρτηση.

    Το κομμάτι που αφορά την Αγία Μαρίνα ορειβατικά, στη διαδρομή που είναι και μια βασική κυκλική στο Βούντημα, είναι από τον Προφήτη Ηλία μέχρι τον Άγιο Νικόλαο στο Βούντημα (συνήθως από Βορρά προς Νότο). Επίσης το κομμάτι αυτό συμμετέχει στις διασχίσεις που περνάνε από την Αγία Μαρίνα (από Νότο προς Βορρά). Επίσημα ανήκει στη διαδρομή "μπλε κύκλος σε άσπρο τετράγωνο", που αφορά τον άξονα του Μαυρορέματος από Λημικό μέχρι Προφήτη Ηλία, αλλά στο κομμάτι αυτό, της Αγίας Μαρίνας, ουδέποτε έχει γίνει οποιαδήποτε σήμανση, εκτός από την πρόχειρη με τα γνωστά κόκκινα σημάδια των πεζοπόρων.

    Το μονοπάτι της πιο άμεσης προσπέλασης προς την Αγία Μαρίνα, για τους απλούς επισκέπτες είτε για το αξιοθέατο είτε στις γιορτές, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία πεζοπόρων για αυτό είναι το πιο πατημένο, είναι το τμήμα από τον Άγιο Νικόλαο μέχρι την Αγία Μαρίνα. Στον Άγιο Νικόλαο φτάνει ένας σχετικά σύντομος και ίσως υποφερτός χωματόδρομος για χρήση από αυτοκίνητο τις καλές ημέρες.

    Υπόψη ότι, πεζοπορικά, στο Βούντημα οι διαδρομές που είναι πάνω από 1ω δεν έχουν ενδιαφέρον από αρχές Απριλίου μέχρι περίπου τέλη Οκτωβρίου λόγω των μεγαλύτερων θερμοκρασιών στο χαμηλό υψόμετρο της περιοχής.







    Η τυπική καταγραφή της κυκλικής της Αγίας Μαρίνας στον βράχο θα γίνει σε μελλοντική ανάρτηση, γιατί πρέπει να ξαναπάμε σε κάποια φάση για κάποια κενά. Προς το παρόν, να πούμε ότι η κυκλική αυτή μπορεί να εντοπισθεί στους πεζοπορικούς χάρτες, με μόνο θέμα, τη διάβαση στο Μαυρόρεμα που θέλει λίγο προσοχή στον επί τόπου εντοπισμό της συνέχειας απέναντι.

Περιγραφή για τον εντοπισμό της πεζοπορικής διαδρομής στο χάρτη

      - Η εκκίνηση είναι στην άσφαλτο από Αυλώνα, 750μ μετά την Αγία Τριάδα, όπου και στρίβουμε δεξιά (δυτικά) στον εκεί χωματόδρομο, για τη Μονή Στουδίου,
    ή εναλλακτικά, η εκκίνηση μπορεί να γίνει πιο ψηλά  στη στροφή στο τέλος της ασφάλτου, όπου βγαίνουμε δεξιά ακολουθώντας τον κανονικό χωματόδρομο για την Μονή.

      - Από το σταυροδρόμι στη γωνία της Μονής Στουδίου πάμε αριστερά (νοτιοδυτικά) στο χωματόδρομο δίπλα στην περίφραξη, και στη διασταύρωση λίγο παρακάτω στρίβουμε δεξιά (βορειοδυτικά) προς Προφήτη Ηλία.
Προσοχή στον εντοπισμό στον χάρτη, υπάρχει και άλλος Προφήτης Ηλίας κάποια χιλιόμετρα βορειότερα από τον πρώτο.

      - Στον Προφήτη Ηλία συνεχίζουμε τον δρόμο που ήρθαμε. Στην πρώτη διασταύρωση, μετά, στρίβουμε αριστερά (νότια).
Μετά τη διασταύρωση, 300μ περίπου, βλέπουμε χαρακτηριστικά ότι ο χωματόδρομος οδεύει πλέον παράλληλα πάνω από το Μαυρόρεμα στη δυτική πλευρά. Υπόψη ότι στους χάρτες το περίφημο Μαυρόρεμα, από την Αγία Μαρίνα και βορειότερα, έχει άλλες ονομασίες.

      - Τελικά, εδώ θέλει προσοχή, ο δρόμος σταματάει κατεβαίνοντας στο Μαυρόρεμα, όπου οι περισσότεροι περπατούν την κοίτη περί τα 300μ, ίσως περισσότερο, για να βρούν πιο πέρα τη συνέχεια στην απέναντι όχθη. Η πιο καλή εκδοχή, με περπάτημα στην κοίτη γύρω στα 50μ, γίνεται ακολουθώντας το μονοπάτι που φεύγει δεξιά πριν το τέλος του δρόμου, ακολουθεί την όχθη από πάνω, και μπαίνει στο ρέμα αργότερα. Αυτή την εκδοχή την κάνουν αρκετοί, αλλά δεν την εξευρευνήσαμε καλά ακόμη.
    Στην κανονική εκδοχή της διάβασης -την χαμένη, που έλεγα ότι ψάχναμε, και είναι αυτή που έχουν οι χάρτες- από ένα σημείο πιο πέρα στο μονοπάτι που ακολουθεί την όχθη από πάνω, ανηφορίζει ένα άλλο στο δάσος, και το οποίο είναι δυσδιάκριτο με κάτι ξεθωριασμένα κορδελάκια στην "είσοδο" (γίνεσαι λίγο Ιντιάνα Τζόουνς από εδώ και μετά). Αυτό το δεύτερο πηδάει μια μικρή βραχώδη ραχούλα από την οποία:
  // είτε κατεβαίνει λοξά 20-30μ προς τα αριστερά (ανατολικά) μέχρι την όχθη (αυτό είναι το μονοπάτι της κανονικής διάβασης), όπου εκεί φαίνονται απέναντι κάποια σημάδια της συνέχειας
  // είτε κατεβαίνει λοξά προς τα δεξιά (δυτικά) μέχρι την όχθη, όπου βλέπουμε ίχνη και στις δύο όχθες από κάτι που λέγεται ότι ήταν γεφύρι.
Όμως η μικρή αυτή διαδρομή, του μονοπατιού της κανονικής διάβασης, είναι ασυντήρητη και χάνεται ανάμεσα στα πεσμένα κλαριά πάνω από την όχθη και στο βραχώδες έδαφος της πλαγιάς. Γι αυτό πλέον είναι γνωστές μόνο οι άλλες δύο εκδοχές οι οποίες όμως δεν βολεύουν σε εποχή με ροή νερού και επιπλέον δυσκολεύουν τον εντοπισμό της συνέχειας απέναντι μετά τη διαδρομή στην κοίτη, ειδικά η μακρύτερη διαδρομή.

      - Το μονοπάτι ανηφορίζει αρκετά από το ρέμα, σε ένα άγριο τοπίο πευκοδάσους, μέχρι μια διακλάδωση. Από τη διακλάδωση ευθεία, μετά από μερικά μέτρα φτάνει στη σκάλα της Αγίας Μαρίνας. Ενώ αριστερά, συνεχίζει για Άγιο Νικόλαο.

      - Στον Άγιο Νικόλαο παίρνουμε τον δρόμο αριστερά (ανατολικά) και κάποτε φτάνουμε στην άσφαλτο για Αυλώνα.

    Φυσικά, μπορεί κάποιος να ξεκινήσει την κυκλική από διάφορα σημεία, και με οποιαδήποτε κατεύθυνση. Ανέφερα το σύνηθες σημείο εκκίνησης, και την κατεύθυνση που ορειβατικά εδώ συνηθίζεται η αριστερόστροφη.
    Η διαδρομή είναι γύρω στα 13χλμ, και απαιτεί με τις μικροστάσεις 4 έως 5 ώρες, ανάλογα τον οδοιπόρο.
    Στον χρόνο προσθέτουμε επιπλέον τα μεγαλύτερα διαλείμματα, συν τον χρόνο στην Αγία Μαρίνα, και τον χρόνο σε κάποιο σημείο θέας προς την Αγία Μαρίνα (προτείνεται). Τέτοια σημεία θέας έχει 2-3 ανάμεσα Αγία Μαρίνα - Άγιο Νικόλαο, που όμως είναι γύρω στα 10-20μ δυτικά εκτός μονοπατιού στο δάσος και θέλουν κάποια προσοχή για να εντοπιστούν.
    Η απόσταση από Αυλώνα, αν γίνει πεζοπορικά, είναι ανάλογα την περίπτωση επιπλέον περί τα 6-8χλμ συνολικά ανέβα-κατέβα.

    Βλέπε την ιστορία της Αγίας.


Η θύρα αριστερά, είναι η είσοδος της σπηλαιοεκκλησιάς













Βίντεο από το youtube channel UP DRONES 





___
    Βλέπε στα "Χρήσιμα" την πρόβλεψη και την κατάσταση του καιρού, από κάμερες και σταθμούς σχετικούς με την περιοχή της διαδρομής.
    Βλέπε Ο καιρός στην Αγία Μαρίνα