2 Ιαν 2018
Savvas Hiker
Ξεφύλιζα (ηλεκτρονικά) ένα τεύχος του περιοδού "Το Βουνό" (ΕΟΣ), του 1935, ερευνώντας για κάτι που γράφω, και το μάτι μου έπεσε σε κάτι άλλο.
Ας τοποθετήσω πρώτα το ευρύτερο σκηνικό εκείνης της εποχής, για να καταλάβει κανείς γιατί στάθηκα και το διάβαζα. Μιλάμε για εποχές που η Πάρνηθα δεν ήταν πνιγμένη στους δρόμους, υπήρχε μόνο ο δρόμος μέχρι την Αγ.Τριάδα, οι κορυφές ήταν ελεύθερες, το βουνό πυκνά δασωμένο και άγριο, παρά την μεγάλη δασική και κτηνοτροφική δραστηριότητα μέχρι τα 800-850μ, τότε. Οι λύκοι και άλλα αρπακτικά ήταν ακόμη στην ακμή τους, πριν χαθούν κάπου προς τα 1960. Εμφανίστηκε πάλι μια ομάδα λύκων, τώρα, πριν μερικά χρόνια.
Αν περπατούσες χαμηλά στο βουνό μόνος ή με μικρή παρέα, τα σκυλιά από τα γύρω χωριά και τις στάνες σε έτρωγαν για πρωϊνό, και οι δρόμοι έξω από την Αθήνα πρέπει να έμοιαζαν με ρεματιές μάλλον παρά με χωματόδρομους. Τα ορειβατικά παπούτσια ήταν μόνο δερμάτινα, και μόνο μπότες ή ψηλά ημίμποτα, με επίσης δερμάτινη σόλα, και αρβυλόπροκες. Αν περνούσες από λάσπες, πρέπει μετά να ζύγιζαν 2-3 κιλά το καθένα. Γενικά τα ρούχα ήταν μάλλον σχετικά βαριά, από μαλλί και βαμβάκι.