Φώτης reloaded

25 Νοε 2018     

Ανδρέας Μ.

- «Τι γίνεται εδώ;»

Έβλεπα τις φωτο του Φώτη του γάτου και έσπαγα πλάκα. Σκέφτηκα που λέτε ότι αν μιλούσε θα ήταν κάπως έτσι:

Φώτης

16 Νοε 2018     

Savvas Hiker

Το παρασκήνιο σε αυτές τις φωτο του Φώτη προσθέτει επιπλέον νόημα. Τις παραθέτω με την ίδια σειρά όπως τραβήχτηκαν, κάπου τον Φεβρουάριο.

Κάθομαι, λοιπόν, με την πλάτη προς τον τοίχο του καταφυγίου, έχει κρύο, ερημιά, και βλέπω τον Φώτη τον γάτο να πλησιάζει από δίπλα. Κάνω ότι δεν τον βλέπω, βγάζω τη μηχανή και σημαδεύω στο περίπου προς τον ώμο μου. Έτσι βγήκαν οι πρώτες τρείς. Στις επόμενες τον φωτογραφίζω κανονικά αλλά βιαστικά, πάλι χωρίς να ελέγχω τα τεχνικά. Τελικά, το αποτέλεσμα έχει φάση.

Τι άλλο θα δούμε στην Πάρνηθα;

24 Οκτ 2018     

Δημήτρης Γ.

Οι φωτο είναι γύρω στον ένα μήνα παλιές. Είναι σε ένα σημείο μερικά μέτρα έξω από γνωστό μονοπάτι, και γύρω στα 40 μέτρα πριν το μονοπάτι φτάσει σε ασφαλτόδρομο. Σημάδι οτι ο/η "δράστης" δεν είχε σκοπό την κοινή θέα στο δημιούργημα του αλλά μάλλον αποκλειστικά κάποιο δικό του "τελετουργικό" (με ή χωρίς εισαγωγικά), και επίσης σημάδι ότι ίσως ήταν κάποιος εποχούμενος χωρίς διάθεση πεζοπορίας ή σχέση με αυτήν.

Χειμώνα ή καλοκαίρι;

15 Ιαν 2018   

Savvas Hiker

     Άρχισα να αναπολώ το καλοκαιράκι, στο βουνό.
     Όμως, βουνό και ορειβασία, κατα βάση σημαίνει χειμερινό βουνό. Γιατί τα λέω αυτά λοιπόν, αναπολώντας το καλοκαίρι;
     Γιατί φέτος ο χειμώνας, μας έχει σπάσει τα νεύρα!
     Προχτές, ξεκίνησα με έντονη καταιγίδα από την Αθήνα. Φίλοι και γνωστοί αλάλιασαν. "Που πας ρε; γίνεται χαμός επάνω! άσε να πάμε άλλη μέρα".
     Μέχρι να φτάσω στους πρόποδες είχε γλυκάνει, ούτε νωρίς το φθινόπωρο να ήταν.

     Ανηφόρισα στα 1.000μ για να δω ένα ξεχασμένο δρομολόγιο, και κοντοστάθηκα σε μια πλαγιά στα καμένα, ίδρωσα, είχα σκάσει. Κάτω στην άσφαλτο του βουνού, τα αυτοκίνητα περνούσαν συνεχώς. Άλλες χρονιές τα αυτοκίνητα και μόνο με την αναφορά του μετεωρολογικού δελτίου εξαφανίζονταν. Ακόμη και ώρες πριν την αναμενόμενη έλευση μιας κακοκαιρίας. Τώρα, φέτος, για την ακρίβεια από πέρυσι το καλοκαίρι και μετά, γίνεται χαμός. Βρέξει χιονίσει, δεν περιμένουν να βγεί ο ήλιος, με όλους τους καιρούς ανεβαίνουν αυτοκίνητα.

     Έβαλα όλα τα ρούχα στο σακίδιο και έμεινα με την ισοθερμική. Στεκόμουν σε ένα πλατωματάκι, με ωραίο γρασίδι. Ο αέρας ήταν απαλός σαν μετάξι. Μου ήρθε να ξαπλώσω στον ήλιο, χέρια πόδια ανοιχτά, και να μην ξεκουνάω. Νιρβάνα.

     Χαμηλότερα, καμια εικοσαριά μέτρα υψομετρική, έβοσκαν τρία ελάφια. Σημασία δεν μου έδιναν, και παρόλο που βρισκόμουν σε ψηλότερο έδαφος.
     "Τσιτ!!", τους έκανα απότομα, να δω την αντίδραση τους.
     Το ένα σήκωσε το κεφάλι και με κοίταξε, με τα χορτάρια ακόμη στο στόμα, με ύφος "τι τον έπιασε τούτον τώρα;".
     Ξανά εγώ, "Τσιτ! Τσιτ!".
     Συνέχισε να βόσκει, στυλ "εντάξει σε είδαμε", ενώ, σήκωσε κεφάλι το δεύτερο, "γιατί χτυπιέται αυτός;". Συνέχισαν να βόσκουν.

Η γάτα

                                                                                  8 Μαρ 2017    

Savvas Hiker

- Τηλεπάθεια και κουραφέξαλα... ακόμη να μου δώσει ένα κομματάκι λουκάνικο