24 Δεκ 2017
Savvas Hiker
Ποιος ήπιε καφέ στην Πάρνηθα, έξω σε 0°C θερμοκρασία περιβάλλοντος;
Το ξέρεις ήδη. Εσύ, εγώ, όλοι εμείς οι ορειβάτες, είμαστε μαζόχες. Όποιος κολλήσει το μικρόβιο, δεν έχει γιατρειά. Σάββατο 23. Έφτασα στη βάση στο Μετόχι και, φυσικά την γκαντεμιά μου μέσα,
ο μεν δρόμος ήταν κλειστός με περιπολικό -τα δε μηχανήματα ήσαν επάνω και δούλευαν- το δε Καζίνο, ταυτόχρονα, είχε κλείσει το τελεφερίκ για τους μη επισκέπτες. Βεβαίως το Καζίνο θα μπορούσε, όπως θα μπορούσε και η Νομαρχία για τα δικά της, να έχει μια διαδικτιακή real-time ενημέρωση περί αυτού, τουλάχιστον να ενημερωνόμαστε εγκαίρως όσοι είμαστε τακτικοί στο βουνό, αλλά σιγά μην το έκανε.
Ανάβαση Χούνης
Τι κάνουμε τώρα λοιπόν;
Ήμουν μόνος. Έναν καφέ ήθελα να πιω τον ρημάδη, στο καταφύγιο και να γυρίσω σπίτι. Δεν είχα προετοιμαστεί για καμια σοβαρή πορεία, ούτε πρακτικά ούτε ψυχολογικά. Άσε που η
Χούνη δεν είναι για διαδρομές παγωμένη, ή χιονισμένη κάτω από τα 800μ, αντιθέτως τότε, είναι άκρως επικίνδυνη.
Κοίταξα το βουνό από κάτω. Είτε έλεγες ότι ήταν το Νάγκα Παρμπάτ, είτε η Μαρμόλαντα, είτε η Πάρνηθα, ήταν το ίδιο. Κάτασπρη κάτω από μαύρα σύννεφα, απόκοσμη, με αέρα που σάρωνε τα πάντα και ράπιζε παγωμένη ζάχαρη στα μάτια σου από λίγο πριν την είσοδο της Χούνης.