17 Οκτ 2017
Savvas Hiker
"Σε πόση ώρα έχουμε σκοτάδι;", είπα κοιτώντας την
Αγία Μαρίνα απέναντι.
"Γύρω στα τρία τέταρτα", απάντησε ο Αλέκος τελειώνοντας το σάντουιτς, "άρα να'χουμε βγεί σε μισή ώρα στο δρόμο γιατί αλλιώς καήκαμε, το μονοπάτι εδώ δεν έχει σήματα"
"Ναι, έχεις δίκιο", συμφώνησα, "ο δικός μου φακός
δεν κάνει"
"Αυτό σου λέω, δεν είμαστε για πειράματα σε μονοπάτια που δεν ξέρουμε καλά".
Ζωστήκαμε τα σακίδια, βάλαμε τους φακούς σβηστούς πάνω από τις μπαντάνες, αναπτύξαμε τα μπατόν, και ξεκινήσαμε να βγούμε στο μονοπάτι. Στο κακοτράχαλο μονοπάτι το πήραμε στο γρήγορο σαν τους κατσαπλιάδες, να φτάσουμε στη "στράτα" όσο έφεγγε ακόμη.
Βγήκαμε στο χωματόδρομο εγκαίρως.
Δεν ξέρω, η νύχτα στο πευκοδάσος πάντα μου δημιουργεί ένα μυστήριο συναίσθημα, κι ας είμαστε σε χωματόδρομο τώρα. Ίσως γιατί ένα πευκόδασος μοιάζει πιο ζοφερό τη νύχτα. Έχει ένα περίεργο μυστήριο. Ίσως γιατί το πευκόδασος, σαν πιο συνδεδεμένο στην αντίληψη με τα χαμηλά υψόμετρα, ασυναίσθητα το συνδέεις και με τις ιστορίες και τους θρύλους των ανθρώπων της υπαίθρου, και όλα αυτά.
Η νύχτα προχωράει.
Οι κουβέντες μεταξύ μας έχουν καταλαγιάσει, και ακούγεται μόνο το ρυθμικό ντακ-ντουκ των μπατόν στο ξερό χώμα του δρόμου. Έχουμε ανάψει μόνο ο ένας τον φακό κεφαλής, στην πιο χαμηλή ρύθμιση, ίσα να έχουμε κάποιο φως. Οι στροφές του δρόμου διαδέχονται η μια την άλλη. Το δάσος γύρω μας, και από πάνω μας, προσπαθεί να πνίξει την ασπριδερή λωρίδα του δρόμου στη σκοτεινή του αγκαλιά.
