Φέτος η Πάρνηθα μας θυμίζει γιατί οι παλαιοί πεζοπόροι το φθινόπωρο ερωτεύονταν τα κυκλάμινα της, δίνοντας το όνομα τους σε κτίσματα, σε θαλάμους σε καταφύγια, σε ομάδες δραστηριότητας, και πάει λέγοντας. Ενώ σύμβολο της, αυτού του μαγικού βουνού, είναι μάλλον ο ορεσίβιος κρόκος της Πάρνηθας, το δικό μας Έντελβαϊς.
Για την εύκολη ανάγνωση σε κινητά, κάντε διπλό ταπ στην περιοχή της σελίδας που σας ενδιαφέρει.
Showing posts with label Βουντημα. Show all posts
Showing posts with label Βουντημα. Show all posts
Ο ελάφης
17 Οκτ 2017
Savvas Hiker"Σε πόση ώρα έχουμε σκοτάδι;", είπα κοιτώντας την Αγία Μαρίνα απέναντι.
"Γύρω στα τρία τέταρτα", απάντησε ο Αλέκος τελειώνοντας το σάντουιτς, "άρα να'χουμε βγεί σε μισή ώρα στο δρόμο γιατί αλλιώς καήκαμε, το μονοπάτι εδώ δεν έχει σήματα"
"Ναι, έχεις δίκιο", συμφώνησα, "ο δικός μου φακός δεν κάνει"
"Αυτό σου λέω, δεν είμαστε για πειράματα σε μονοπάτια που δεν ξέρουμε καλά".
Ζωστήκαμε τα σακίδια, βάλαμε τους φακούς σβηστούς πάνω από τις μπαντάνες, αναπτύξαμε τα μπατόν, και ξεκινήσαμε να βγούμε στο μονοπάτι. Στο κακοτράχαλο μονοπάτι το πήραμε στο γρήγορο σαν τους κατσαπλιάδες, να φτάσουμε στη "στράτα" όσο έφεγγε ακόμη.
Βγήκαμε στο χωματόδρομο εγκαίρως.
Δεν ξέρω, η νύχτα στο πευκοδάσος πάντα μου δημιουργεί ένα μυστήριο συναίσθημα, κι ας είμαστε σε χωματόδρομο τώρα. Ίσως γιατί ένα πευκόδασος μοιάζει πιο ζοφερό τη νύχτα. Έχει ένα περίεργο μυστήριο. Ίσως γιατί το πευκόδασος, σαν πιο συνδεδεμένο στην αντίληψη με τα χαμηλά υψόμετρα, ασυναίσθητα το συνδέεις και με τις ιστορίες και τους θρύλους των ανθρώπων της υπαίθρου, και όλα αυτά.
Η νύχτα προχωράει.
Οι κουβέντες μεταξύ μας έχουν καταλαγιάσει, και ακούγεται μόνο το ρυθμικό ντακ-ντουκ των μπατόν στο ξερό χώμα του δρόμου. Έχουμε ανάψει μόνο ο ένας τον φακό κεφαλής, στην πιο χαμηλή ρύθμιση, ίσα να έχουμε κάποιο φως. Οι στροφές του δρόμου διαδέχονται η μια την άλλη. Το δάσος γύρω μας, και από πάνω μας, προσπαθεί να πνίξει την ασπριδερή λωρίδα του δρόμου στη σκοτεινή του αγκαλιά.
Αγία Μαρίνα Στο Βράχο
10 Οκτ 2017
Savvas HikerΗ Αγία Μαρίνα στο βράχο είναι ένα κόσμημα στην περιοχή, που δένει καταπληκτικά με το ευρύτερο τοπίο. Με φαντασμαγορικό τρόπο θα μπορούσα να πω.
Όταν μαθεύτηκε ότι θα εξορμήσουμε με σκοπό την κυκλική της Αγίας Μαρίνας, βασική περιήγηση στο Βούντημα, φίλοι και γνωστοί άρχισαν τις παραγγελίες, όπως κάποιος πάει ταξίδι και του λένε να φέρει διάφορα, άλλος γκατζετάκια άλλη καλλυντικά και πάει λέγοντας.
Εδώ οι "παραγγελίες" είχαν να κάνουν με διάφορα σημεία της διαδρομής. Άλλος ήθελε μια φωτο από κάτι συγκεκριμένο την οποία δεν είχε, άλλος να δούμε και εμείς κάτι περίεργο που είχε δει στη διαδρομή παλιότερα, και άλλα.
Με την Αγία Μαρίνα, και την ευρύτερη περιοχή στο Βούντημα, η σχέση μου από παλιά ήταν η τυπική που έχουμε οι περισσότεροι, δηλαδή με τις διασχίσεις που περιλαμβάνουν κάποια σημεία της περιοχής, τις γνωστές τρείς, από Μαυρόρεμα, ή από Μπόρσι όταν ο προορισμός επιβάλλει το πέρασμα προς Βούντημα, ή από Λημικό.
Διάσχιση Πάρνηθα - Αυλώνας
29 Φεβ 2016 ενημέρωση Νοε 2015
Savvas Hiker
Γενικά
Η πιο εύκολη παραλλαγή μιας από τις μεγάλες διασχίσεις της Πάρνηθας.
Η κλασσική εκδοχή αυτής της διάσχισης μέχρι τον σιδ.σταθμό Αυλώνα ξεκινά από την Αγ.Τριάδα, με καθιερωμένο το σημείο εκκίνησης από τις εποχές που ανέβαινε στην Πάρνηθα το λεωφορείο 714.
- - - - - - -
Η διακοπή της γραμμής του 714, μαζί με τη διακοπή των άλλων γραμμών που προσέγγιζαν τους πρόποδες του βουνού σε διάφορα σημεία, στη συνέχεια αντικαθιστώντας τες με τοπικά δρομολόγια, υποβάθμισε όλες τις κλασικές διαδρομές και διασχίσεις, φέρνοντας μέχρι και νέα "ήθη" στον τρόπο επισκεψιμότητας και πεζοπορίας στο βουνό. Έτσι, αναβίωσαν ή δημιουργήθηκαν πεζοπορικές διαδρομές που μέχρι τότε ήταν κάπως ανορθόδοξο (ή και "ξεπεσμός" ακόμη) το να σκεφτούμε να τις κάνουμε. Ταυτόχρονα, αυξήθηκε κατακόρυφα η επισκεψιμότητα στο βουνό με τη χρήση ΙΧ, οπότε ας μην επεκταθώ, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται.
- - - - - - -
Στις μέρες μας η εκκίνηση της κλασσικής διαδρομής συνηθίζεται είτε από το Καζίνο (Μαυροβούνι), είτε από το καταφύγιο Μπάφι, είτε από το καταφύγιο Φλαμπούρι, ανάλογα πως ανεβήκαμε στην Πάρνηθα.
Φυσικά, μπορεί να γίνει και μια πλήρης διάσχιση, ξεκινώντας είτε από τη Φυλή είτε από το Μετόχι, από όπου ξεκινάνε οι πολύ μεγάλες διασχίσεις του ορεινού όγκου, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι και πάλι τα μεταφορικά μέσα και οι σημερινές συγκοινωνίες. Πολύ παλιά που επιτρεπόταν η διανυκτέρευση στο δάσος, ή τέλοσπαντων δεν απαγορευόταν δια ροπάλου, γίνονταν συχνά τέτοιες μεγάλες διασχίσεις, για δε τη μεταφορά μας συνδιάζαμε τις συγκοινωνίες με διάφορα μέσα πρόσβασης, ακόμη και με τοπικά φορτηγάκια ή ταξί.
Οι γενικές οδεύσεις των διασχίσεων που αφορούν τον Αυλώνα είναι μέχρι Λημικό, είτε από ανατολικά του Όρνιου
είτε με ανάβαση στο διάσελο της Λυκοποριάς είτε από δυτικά της Καραβόλας, και μετά συνεχίζουν από κοινού για Βούντημα-Αυλώνα. Οι από δυτικά της Καραβόλας εγκαταλείπονται σταδιακά, όσο περισσότερο χειροτερεύει η κατάσταση των μονοπατιών στα καμένα.
Επίσης, στις παραπάνω γενικές οδεύσεις, μπορούν να γίνουν διάφορες παραλλαγές-παρακάμψεις, που όμως είναι χωρίς σήμανση, ενώ ταυτόχρονα, οποιοδήποτε διαφορετικό δρομολόγιο από την κλασική που παραθέτω εδώ (τη μια από τις δύο παραλλαγές της, η άλλη είναι μέσω Λυκοποριάς), έχει τμήματα που προσθέτουν κόπο και αναβάσεις στην ήδη μακρά διαδρομή.
Αυτή η παραλλαγή της κλασική διαδρομής, δηλ η από ανατολικά του Όρνιου, είναι στην ουσία μια μακρά γλυκιά κάθοδος. Συναντώντας μόνο κάποιες ανηφορούλες, που δεν λέγονται "αναβάσεις", και ανάλογα από που έχουμε ξεκινήσει.
Subscribe to:
Posts (Atom)
