Για την εύκολη ανάγνωση σε κινητά, κάντε διπλό ταπ στην περιοχή της σελίδας που σας ενδιαφέρει.

Showing posts with label Πρεμη. Show all posts
Showing posts with label Πρεμη. Show all posts

Αγία Τριάδα - Ταμίλθι - Φυλή, κατάβαση ή ανάβαση

2 Δεκ 2017     ενημέρωση Νοέμβριος 2021 
Savvas Hiker 

Η πηγή στο Ταμίλθι


Γενικά

    Από τις παλιές εποχές, άγνωστο από πότε, πολλές δεκαετίες πριν, αυτή η κλασική διάσχιση γινόταν περισσότερο σαν κατάβαση, σε όλο αυτό το συνεχόμενο τοπίο εναλλαγών, στα χρόνια προ καμένων. Ίσως και σαν μια χειμωνιάτικη κατάληξη, τότε, στις ταβέρνες στη Φυλή. Ήταν καλή και αργά την άνοιξη ή νωρίς το φθινόπωρο, αφού η ζέστη του κάμπου σε βρίσκει στο τελείωμα της ημέρας.
    Γενικά, ως κατάβαση, είναι μακριά και χαλαρή επιτρέποντας έτσι να ρεμβάζεις το τοπίο, και την προτιμούσαν συχνά σαν μια από τις κοντινές διαδρομές ρουτίνας και ξεκούρασης μετά από εξορμήσεις σε άλλα βουνά.

    Η διαδρομή αυτή, στην ουσία, αποτελούσε και έναν κεντρικό άξονα αναφοράς στις διαδρομές της νοτιοδυτικής Πάρνηθας. Έφτανες να προσθέτεις σιγά-σιγά, ας πούμε, παραλλαγές ή παρακάμψεις τέτοιες που κάποτε παρέκλινες πηγαίνοντας από το Κλημέντι και μετά κατέβαινες από το φρούριο της Φυλής, ή πηγαίνοντας από Γκούρα μετά Σπήλαιο Πανός και μετά Άρμα κατεβαίνοντας από Κλειστών.


Το Άρμα, κατηφορίζοντας από το Ταμίλθι


Ελάφια, Αγριογούρουνα, και άλλες ιστορίες.

                                                                              23 Ιουν 2015   
Savvas Hiker



Μια μέρα, σίγουρα τέλη Μάρτη, ήθελε ακόμη καμια ώρα να νυχτώσει και κατεβαίναμε από Ρουμάνι για τον Άη Γιώργη στο Κεραμίδι, με σκοπό να κλείσουμε μια κυκλική. 

Στο βουνό ερημιά. Όταν λέμε ερημιά, εννοούμε μόνο εμείς και οι πέτρες, άντε και τα σύννεφα. Ούτε ζώα, ούτε έντομα, ούτε άνθρωποι. Ψυχή. Γιατί είχε προηγηθεί μια βδομάδα με ανελέητες βροχές, την δε ίδια μέρα ο καιρός από το πρωί είχε εξαιρετικά ασταθή όψη. 
Τα μονοπάτια αλλού φαγωμένα, αλλού πλημμυρισμένα, και αλλού απλά χαμένα, συνήθως σε παλιά βοσκοτόπια. Μαύρα σύννεφα να τρέχουν ανάμεσα στις κορυφές, περιοδικά ραντίσματα εδώ και εκεί, μια ήλιος, μια βοριάς, μια μαυρίλα. Πότε δεν έβλεπες στα 100μ, και πότε ανέβαινε λίγο η οροφή και έβλεπες από κάτω της μακριά, μέχρι τη Δάφνα και το Κασούμπι.
Πιάσαμε τον ανήφορο για Πίνη.

Στην κιάφα Πίνη, ελαφριά ντυμένοι ανοίξαμε τις ομπρέλες για απάγγιο, ξαποστάσαμε για λίγο σε κάτι πέτρες, ας τις πούμε στεγνές, και κάναμε συμβούλιο. 
Να συνεχίσουμε για Άη Γιώργη; Θα είναι πλημμυρισμένα. Να πιάσουμε δρόμο-δρόμο; Τόσο καρόδρομο, με τίποτα! Τελικά, βρήκαμε τη λύση. 
  "Να πάρουμε την αδερφή μου να μας μαζέψει από τη Φυλή, και να μας πάει στο αυτοκίνητο στην Αμυγδαλέζα". 

Βρήκαμε ένα σημείο με σήμα, συνεννοηθήκαμε, και ξεκινήσαμε προς Φυλή.